Μαθημένος στὰ φεγγάρια
τὰ σπρώχνεις στὸν προορισμό τους
παρέα μὲ τὶς ὦρες κάθε νύχτα,
τὰ σπρώχνεις κι ἐκεῖνα
σοῦ ἀποκαλύπτουνε τὰ θαύματα.
Βλέπεις ἐκεῖνον μὲ τὸ ἄδειο πιστόλι στὸ χέρι;
Θέλει νὰ πεθάνει.
Ψάχνει στὶς τσέπες του γιὰ σφαῖρες
λὲς καὶ ψάχνει γι’ ἀναπτήρα.
Βλέπεις τὸν ἄλλον;
Βάζει τὸ χέρι του στὴ μέσα τσέπη τοῦ σακακιοῦ
καὶ τραβάει τὴν καρδιά του.
Τὴν κοιτάζει προσεχτικὰ στὸ φεγγαρόφωτο,
τὴν παραδίδει στὸν ἀστυφύλακα
γιὰ νὰ ἐξακριβώσει τὰ στοιχεῖα.
Κάθε νύχτα τὸ ἴδιο δρομολόγιο,
κάθε νύχτα τὸ ἰδιότυπο ἐκεῖνο μπανιστήρι,
κάθε νύχτα νὰ σκαλώνουν τὰ πόδια σου στ’ ἀστέρια,
νὰ κρέμονται ὄνειρα ἀπ’ τὰ λυμένα σου κορδόνια
καὶ νὰ βλέπουν οἱ ἀνυποψίαστοι
καὶ νὰ λένε πὼς εἶδαν ὁράματα στὸ βάθος τῆς νύχτας.
Δεῖξε μου τὰ χέρια σου,
νὰ δῶ στὰ δάχτυλα
τὰ ὑπολείμματα τῆς φεγγαρόσκονης
κι ἃς χάιδεψες τὰ ξημερώματα
δυὸ στήθη ξαναμμένα
κι ἃς κόλλησε πάνω τους τὸ ψεσινό σου ἀσήμι.
Ἐσὺ δὲν εἶσαι ἔμπορος γιὰ νὰ μαζεύεις,
ἐσὺ ταξίδια κάνεις μὲς στὶς νύχτες,
ἐσὺ χαρίζεις,
χαϊδεύεις κι ἀσημώνεις.
.
5/2009
.
.
.
Δημοσιεύτηκε στὸ 2ο τεῦχος
τοῦ περιοδικοῦ ΣΟΔΕΙΑ τὸν Ἰανουάριο 2010
