Κάποτε ξύνεις τὸν φλοιὸ τῆς ἱστορίας
κι ἀνακαλύπτεις καπνοὺς καὶ δακρυγόνα.

Ξερνᾶς τὶς φωνὲς τῆς ἀγορᾶς
ποὺ γέμιζαν μὲ φλουριὰ
τὸ κεμέρι τοῦ ἐμπόρου
κι ἔφερναν ψήφους στοὺς πολιτευτές.
Θέλεις νὰ γράψεις μὰ ἡ Μούσα εἶναι δεμένη,
ξαπλωμένη στὴν κεντρικὴ πλατεία
γιὰ νὰ τὴν πατήσουνε τὰ πλήθη.

Ἔτσι μαθαίνεις
πῶς σὲ μιὰ δρασκελιὰ τῆς Ἱστορίας
χύνονται τόνοι αἵματος ἀπ’ τὸ ποτήρι της
καὶ πῶς κάτω ἀπὸ τὴ φτέρνα της
κρέμονται ἄψυχοι ἡγέτες.