Περιοδικό ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ συγκεντρωτικός τόμος (τχ. 1 – 17)


Συγκέντρωσα σε μια ανθολογία όλα τα τεύχη του ψηφιακού οκτασέλιδου περιοδικού «Λογοτεχνικά Σημειώματα» που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο μέσω της ιστοσελίδας Λογοτεχνικά Επίκαιρα από τον Σεπτέμβριο του 2010 μέχρι και τον Ιανουάριο 2012.


Στα 17 τεύχη του ψηφιακού περιοδικού, επιμελήθηκα και δημοσίευσα ελεύθερα στο διαδίκτυο έργα ισάριθμων Ελλήνων συγγραφέων. Τα ονόματά τους κατά σειρά δημοσιεύσεων: Γιώργος Πύργαρης, Γιώργος Πρίμπας, Γιάννης Τόλιας, Γιώργος Αλισάνογλου, Θεοδόσης Βολκώφ, Νίκος Σφαμένος, Μαρία Ανδρεαδέλλη, Ιάκωβος Γαριβάλδης, Ν.Γ. Λυκομήτρος, Βαγγέλης Κυριακός, Διονυσία Ντάλιου, Χριστιάνα Αβρααμίδου, Απόστολος Θηβαίος, Σοφία Κολοτούρου, Μαρία Ψωμά – Πετρίδου, Γιάννης Βούλτος και Γεωργία Τρούλη.


Ο συγκεντρωτικός τόμος όλων των τευχών του ψηφιακού περιοδικού "Λογοτεχνικά Σημειώματα" για ελεύθερη ανάγνωση και αποθήκευση βρίσκεται διαθέσιμος στη δ/νση: 


Τα τεύχη του περιοδικού βρίσκονται μεμονωμένα στην ιστοσελίδα Λογοτεχνικά Επίκαιρα                         :http://logotexnika-epikaira.blogspot.gr/search/label/%CE%A0%CE%95%CE%A1%CE%99%CE%9F%CE%94%CE%99%CE%9A%CE%9F%20%CE%9B%CE%9F%CE%93%CE%9F%CE%A4%CE%95%CE%A7%CE%9D%CE%99%CE%9A%CE%91%20%CE%A3%CE%97%CE%9C%CE%95%CE%99%CE%A9%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%91

Σκόρπιοι στίχοι...

Εύφλεκτοι πια,
παραφουσκωμένοι με ξερόχορτα,
μαζεύουμε σκόρπιες εικόνες
για να πούμε πως ζήσαμε
 -λίγες μοναχά εικόνες
από φόβο μην τύχει
κι αρπάξουμε φωτιά.


***


Έλα να ξεριζώσουμε τα πόδια μας
από την πόλη·             
δεν είμαστε δέντρα, είμαστε πουλιά.


***


Ξυπόλητοι χορεύουμε πάνω στο χώμα
-μυριάδες οι νεκροί μάς αφουγκράζονται
ζηλεύοντας την ξενοιασιά μας.
Γυμνοί στο φεγγαρόφωτο
μαζί με τις μορφές των θρύλων
κρυβόμαστε στα σύννεφα της σκόνης.
Χτυπάμε τα πόδια μας στη γη
κι οι πεθαμένοι ανταπαντούν με χτύπους
στην καρδιά μας.


***


Πώς αλλιώς θα χτίσουμε τα σπίτια μας;
-Να φτιάξουμε πλιθιά απ’ τα χωράφια μας,
πλιθιά από την τέφρα των γονιών και των παππούδων μας.
Πώς αλλιώς τους δρόμους θα χαράξουμε;
-Μονάχα τον ήλιο κορφή κορφή ακολουθώντας.


***


Κάποτε θα σκύβουν στ’ απολιθώματα
κάποιας ανασκαφής
και θα παρηγορούνται οι ακρωτηριασμένοι
βλέποντας τις κομμένες ρίζες μας.



*** 

ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΓΟΛΑΝ – ΟΤΑΝ ΒΡΕΧΕΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ [Ελεύθερη απόδοση Θοδωρής Βοριάς]

Όταν βρέχει κι είναι Κυριακή κι είσαι μονάχος,
τότε θέλεις ν’ ανοιχτείς στον κόσμο
μα ούτε κλέφτης έρχεται, ούτε μεθυσμένος,
ούτε κι εχθρός χτυπάει την πόρτα σου

όταν βρέχει κι είναι Κυριακή κι είσαι απ’ όλους ξεχασμένος,
δεν το χωράει ο νους σου πώς είναι να ζεις δίχως κορμί
ή πώς είναι να ’χεις κορμί και να μη ζεις

όταν βρέχει κι είναι Κυριακή, εκεί στη μοναξιά σου,
δε χρειάζεται να κουβεντιάσεις με τον εαυτό σου.
Υπάρχει ένας άγγελος που ξέρει τι γίνεται στον ουρανό,
υπάρχει ένας δαίμονας που ξέρει τι γίνεται κάτω από τη γη.

Ένα βιβλίο υπάρχει όταν το φυλλομετράς,
ένα ποίημα υπάρχει όταν απελευθερώνεται…


Μάρτιος 2015

Το ποίημα του Vladimir Holan με τίτλο «Όταν βρέχει την Κυριακή»  υπάρχει μεταφρασμένο στην ελληνική γλώσσα στο βιβλίο «Συγκομιδή» σύγχρονων ξένων ποιητών του Βασίλη Καραβίτη των εκδόσεων «Γνώση» - 1988.

Το ποίημα στα τσέχικα http://jitinka-silence.blog.cz/0908/kdyz-prsi-v-nedeli
Το ποίημα στα αγγλικά  http://www.artofeurope.com/holan/hol8.htm

ΤΡΙΑ ΧΑΪΚΟΥ

[α΄]

Μπροστά στη μάντρα
πρώτα εκτελέσανε
τα πέντε δέντρα.




[β']

Πενθεί η νύχτα.
Πνίγηκε το φεγγάρι
στον Αχέροντα.




[γ']*

Εκεχειρία!
Η σπορά του ατσαλιού
αναβάλλεται.




* Το [γ΄] χαϊκού απέσπασε τον Α' Έπαινο στον πανελλήνιο διαγωνισμό χαϊκού έτους 2014 που διοργάνωσε η Ιαπωνική Πρεσβεία στην Αθήνα, ο Ελληνο-Ιαπωνικός σύνδεσμος φιλίας και ο Ελληνικός Κύκλος Χαϊκού.

ΑΝΙΛΙΝΕΣ

[Αντίσταση]

O τοίχος τους δε θ’ αντέξει για πολύ,
χρόνια τρίβω τα χέρια μου πάνω του
-έτσι μ’ έμαθαν ν’ ακονίζω το μαχαίρι. 

Τις ώρες που δεν με κοιτάτε
γράφω στo ξεφτισμένο χρώμα
στιχάκια με τα νύχια μου,
τα διαβάζω και τα σβήνω,
ίσα ίσα για να μην τα ξεχάσω,
ίσα ίσα για να χαλάσω
της φυλακής τον τοίχο.


Οκτώβριος 2007

Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2015 των εκδόσεων Ιωλκός




[Πρόστυχοι δρόμοι]

Δεν κάνουμε γι’ αυτούς τους δρόμους,
γίνανε βιτρίνες οι εχέμυθες γωνιές.
Χέρια ξεφυτρώνουν απ’ τους τοίχους
κλέβουν τα ερωτικά σημάδια
των κορμιών μας και τα διαλαλούν.

Έτσι δημόσια που μας ξεγύμνωσαν
αυτοί οι δρόμοι
-με τη ντροπή να στάζει
από τα σκέλια μας-
ας μας περίσσευε μια στάλα δύναμη
να τους γυρνούσαμε την πλάτη,
να τους περιφρονούσαμε.


Φεβρουάριος 2009

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΣΟΔΕΙΑ τχ. 21 τον Σεπτέμβριο 2014.