Σκόρπιοι στίχοι...

Εύφλεκτοι πια,
παραφουσκωμένοι με ξερόχορτα,
μαζεύουμε σκόρπιες εικόνες
για να πούμε πως ζήσαμε
 -λίγες μοναχά εικόνες
από φόβο μην τύχει
κι αρπάξουμε φωτιά.


***


Έλα να ξεριζώσουμε τα πόδια μας
από την πόλη·             
δεν είμαστε δέντρα, είμαστε πουλιά.


***


Ξυπόλητοι χορεύουμε πάνω στο χώμα
-μυριάδες οι νεκροί μάς αφουγκράζονται
ζηλεύοντας την ξενοιασιά μας.
Γυμνοί στο φεγγαρόφωτο
μαζί με τις μορφές των θρύλων
κρυβόμαστε στα σύννεφα της σκόνης.
Χτυπάμε τα πόδια μας στη γη
κι οι πεθαμένοι ανταπαντούν με χτύπους
στην καρδιά μας.


***


Πώς αλλιώς θα χτίσουμε τα σπίτια μας;
-Να φτιάξουμε πλιθιά απ’ τα χωράφια μας,
πλιθιά από την τέφρα των γονιών και των παππούδων μας.
Πώς αλλιώς τους δρόμους θα χαράξουμε;
-Μονάχα τον ήλιο κορφή κορφή ακολουθώντας.


***


Κάποτε θα σκύβουν στ’ απολιθώματα
κάποιας ανασκαφής
και θα παρηγορούνται οι ακρωτηριασμένοι
βλέποντας τις κομμένες ρίζες μας.



*** 

ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΓΟΛΑΝ – ΟΤΑΝ ΒΡΕΧΕΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ [Ελεύθερη απόδοση Θοδωρής Βοριάς]

Όταν βρέχει κι είναι Κυριακή κι είσαι μονάχος,
τότε θέλεις ν’ ανοιχτείς στον κόσμο
μα ούτε κλέφτης έρχεται, ούτε μεθυσμένος,
ούτε κι εχθρός χτυπάει την πόρτα σου

όταν βρέχει κι είναι Κυριακή κι είσαι απ’ όλους ξεχασμένος,
δεν το χωράει ο νους σου πώς είναι να ζεις δίχως κορμί
ή πώς είναι να ’χεις κορμί και να μη ζεις

όταν βρέχει κι είναι Κυριακή, εκεί στη μοναξιά σου,
δε χρειάζεται να κουβεντιάσεις με τον εαυτό σου.
Υπάρχει ένας άγγελος που ξέρει τι γίνεται στον ουρανό,
υπάρχει ένας δαίμονας που ξέρει τι γίνεται κάτω από τη γη.

Ένα βιβλίο υπάρχει όταν το φυλλομετράς,
ένα ποίημα υπάρχει όταν απελευθερώνεται…


Μάρτιος 2015

Το ποίημα του Vladimir Holan με τίτλο «Όταν βρέχει την Κυριακή»  υπάρχει μεταφρασμένο στην ελληνική γλώσσα στο βιβλίο «Συγκομιδή» σύγχρονων ξένων ποιητών του Βασίλη Καραβίτη των εκδόσεων «Γνώση» - 1988.

Το ποίημα στα τσέχικα http://jitinka-silence.blog.cz/0908/kdyz-prsi-v-nedeli
Το ποίημα στα αγγλικά  http://www.artofeurope.com/holan/hol8.htm

ΤΡΙΑ ΧΑΪΚΟΥ

[α΄]

Μπροστά στη μάντρα
πρώτα εκτελέσανε
τα πέντε δέντρα.




[β']

Πενθεί η νύχτα.
Πνίγηκε το φεγγάρι
στον Αχέροντα.




[γ']*

Εκεχειρία!
Η σπορά του ατσαλιού
αναβάλλεται.




* Το [γ΄] χαϊκού απέσπασε τον Α' Έπαινο στον πανελλήνιο διαγωνισμό χαϊκού έτους 2014 που διοργάνωσε η Ιαπωνική Πρεσβεία στην Αθήνα, ο Ελληνο-Ιαπωνικός σύνδεσμος φιλίας και ο Ελληνικός Κύκλος Χαϊκού.

ΑΝΙΛΙΝΕΣ

[Αντίσταση]

O τοίχος τους δε θ’ αντέξει για πολύ,
χρόνια τρίβω τα χέρια μου πάνω του
-έτσι μ’ έμαθαν ν’ ακονίζω το μαχαίρι. 

Τις ώρες που δεν με κοιτάτε
γράφω στo ξεφτισμένο χρώμα
στιχάκια με τα νύχια μου,
τα διαβάζω και τα σβήνω,
ίσα ίσα για να μην τα ξεχάσω,
ίσα ίσα για να χαλάσω
της φυλακής τον τοίχο.


Οκτώβριος 2007

Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2015 των εκδόσεων Ιωλκός




[Πρόστυχοι δρόμοι]

Δεν κάνουμε γι’ αυτούς τους δρόμους,
γίνανε βιτρίνες οι εχέμυθες γωνιές.
Χέρια ξεφυτρώνουν απ’ τους τοίχους
κλέβουν τα ερωτικά σημάδια
των κορμιών μας και τα διαλαλούν.

Έτσι δημόσια που μας ξεγύμνωσαν
αυτοί οι δρόμοι
-με τη ντροπή να στάζει
από τα σκέλια μας-
ας μας περίσσευε μια στάλα δύναμη
να τους γυρνούσαμε την πλάτη,
να τους περιφρονούσαμε.


Φεβρουάριος 2009

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΣΟΔΕΙΑ τχ. 21 τον Σεπτέμβριο 2014.





Γύρω μυρίζει πεθαμένη θάλασσα



Βρήκα την αλυσίδα που έβλεπα στα όνειρά μου,
με τη βαριά της άγκυρα
περασμένη στην καγκελόπορτα
της πλαζ στην Αρετσού.
              
Μονάχος παρηγοράω
τα έρημα ερωτικά αποδυτήρια,
την αμμουδιά που ψάχνει για ιδρωμένα κορμιά,
για βρεγμένα ίχνη βημάτων που άλλαξαν πορεία.

Θα φωνάξω δυνατά,
να σπάσει ένα κομμάτι από την εγκατάλειψη
και μια γωνίτσα από κοφτερό φεγγάρι,
να τα κάνω μαχαίρι
ολόιδιο με τις κραυγές των γλάρων,
να κόψω σε λουρίδες τα παιδικά μου χρόνια,
να τα ξαπλώσω εδώ κι εκεί πάνω σε ψάθες.

Γύρω μυρίζει πεθαμένη θάλασσα
σαν παλιά φωτογραφία.

Μάρτιος 2007

Ποιητική συλλογή "Νυχτερινές επιπλοκές"
εκδόσεις Ερωδιός - 2008