ΟΠΩΣ ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ

Οι χτύποι της καρδιάς σου
-απότομοι ήχοι νεκρών βαγονιών-
μέταλλα παροπλισμένης ατμομηχανής
που συστέλλονται
που τρομάζουν
από εκτροχιασμούς ονείρων.

Τα χέρια σου βιδωμένα
στα έμβολα των ακίνητων τροχών
με το ρολόι, στ’ αριστερό, σταματημένο.

Τα πόδια σου μισοφαίνονται·
χορταριασμένες ράγες
-άνεμοι παίζουν με τα λυτά κορδόνια σου.

Η σιωπή σου σκοτάδι,
σφιγμένο στομάχι,
κόμπος στο λαιμό.

Το πρόσωπό σου ανέκφραστο
φεγγάρι,
μάτι δακρυσμένο.

Διάσπαρτη κόκκινη σκουριά
στη ζωγραφιά
το βλέμμα σου.

Έφυγες από την πόλη
πριν να πεθάνεις εγκλωβισμένος,
τώρα κι απ’ τον έρημο σταθμό
ζητάς να ξεκολλήσεις

όπως οι ποιητές

δε χώρεσες
ποτέ
πουθενά.



09/2010


Δημοσιεύτηκε στο τχ.7 του περιοδικού ΝΕΑ ΕΥΘΥΝΗ
(Σεπτέβριος - Οκτώβριος 2011) 

Από την ποιητική συλλογή "Χαμένες ψηφίδες"

ιδιωτική έκδοση - 2012.