ΜΑΘΗΜΕΝΟΣ ΣΤΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ

Μαθημένος στα φεγγάρια
τα σπρώχνεις στον προορισμό τους
παρέα με τις ώρες κάθε νύχτα,
τα σπρώχνεις κι εκείνα
σου αποκαλύπτουνε τα θαύματα.

Βλέπεις εκείνον με το άδειο πιστόλι στο χέρι;
Θέλει να πεθάνει.
Ψάχνει στις τσέπες του για σφαίρες
λες και ψάχνει γι’ αναπτήρα.

Βλέπεις τον άλλον;
Βάζει το χέρι του στη μέσα τσέπη του σακακιού
και τραβάει την καρδιά του.
Την κοιτάζει προσεχτικά στο φεγγαρόφωτο,
την παραδίδει στον αστυφύλακα
για να εξακριβώσει τα στοιχεία.

Κάθε νύχτα το ίδιο δρομολόγιο,
κάθε νύχτα το ιδιότυπο εκείνο μπανιστήρι,
κάθε νύχτα να σκαλώνουν τα πόδια σου στ’ αστέρια,
να κρέμονται όνειρα απ’ τα λυμένα σου κορδόνια
και να βλέπουν οι ανυποψίαστοι
και να λένε πως είδαν οράματα στο βάθος της νύχτας.

Δείξε μου τα χέρια σου,
να δω στα δάχτυλα
τα υπολείμματα της φεγγαρόσκονης
κι ας χάιδεψες τα ξημερώματα
δυο στήθη ξαναμμένα
κι ας κόλλησε πάνω τους το ψεσινό σου ασήμι.

Εσύ δεν είσαι έμπορος για να μαζεύεις,
εσύ ταξίδια κάνεις μες στις νύχτες,
εσύ χαρίζεις,
χαϊδεύεις κι ασημώνεις.

5/2009



Δημοσιεύτηκε στο 2ο τεύχος

του περιοδικού ΣΟΔΕΙΑ τον Ιανουάριο 2010