Ὅταν ξαπλώνει, ὀνειρεύεται
ἀνθρώπους ποὺ παραμένουν ἄνθρωποι,
κι ὕστερα -τόσα χρόνια τὸ ἴδιο ὄνειρο-
μαζεύει σκόρπια κουρέλια ἀξιοπρέπειας,
νὰ ράψει μιὰ σημαία γιὰ τὸ τέλος,
γιὰ νὰ σκεπάσει τὴν καρδιά του
στὴν ἐξόδιο ἀκολουθία.
Δημοσιευμένο στην ανθολογία ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2012 των εκδόσεων Ιωλκός.
