Αντίλαλοι στα βράχια* [κ']

Οι πλησίον σου θα είναι πάντα δηλητηριώδεις μύγες·
αυτό που είναι μεγάλο σ’ εσένα – αυτό το ίδιο πρέπει
να τους κάνει πιο δηλητηριώδεις κι ολοένα πιο όμοιους σε μύγες.
Φύγε, φίλε μου, στη μοναξιά σου,
κι εκεί όπου φυσά δριμύς και δυνατός αέρας.

Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα
Φρ. Νίτσε


«Ω Ζαρατούστρα, οι μεγάλες πολιτείες είναι στείρες
Γι’ αυτό σε ξέγραψαν οι υπερβολικά πολυάριθμοι
Κοιλοπονούν κι αντί για ήρωες, γεννάνε
Ποιήματα νεκρά κι άδοξους ποιητές

Διάλεξες να γίνεις οδοιπόρος, να ξεφύγεις
Από τους τάφους της πολιτείας
Κι από νεκρούς που καλά βολεύονται στον κόσμο
Κι ούτε που ζητούν ν’ αναστηθούν

Ω Ζαρατούστρα, τράβηξες τις ρίζες σου από τα καλντερίμια
Κι ας έχεις απέναντί σου τους ανέμους ν’ αντιστέκονται
-Σε άξιο αντίπαλο αντιστέκονται

Περιφρονείς ακόμη κι εμάς που σε θυμόμαστε
Και δεν μας φανερώνεις πότε θα σκοτεινιάσει
Η τελευταία νύχτα αυτής της πόλης
Ούτε για πόσων αργυραμοιβών το γούστο είχε χτιστεί.»




Πριν ξεκινήσεις την κάθε μάχη σου με το θάνατο, σε χαιρετούν και σου φωνάζουν από τον απέναντι βράχο ο Σουν Τζού, ο Γιαμαμότο Τσουνετόμο, ο Φρειδερίκος Νίτσε, ο Κάρλ φον Κλαούζεβιτς κι ο Νίκος Καζαντζάκης...

[*] Μέρος α΄ - "Ο εσωτερικός πόλεμος, ο αιώνιος..."

Αντίλαλοι στα βράχια* [ιθ΄]


Που πάμε; Θα νικήσουμε ποτέ;
Προς τι όλη τούτη η μάχη;
Σώπα!  Οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτούνε.

Ασκητική
Ν. Καζαντζάκης


Να σφιχτοδένεσαι με τις ιδέες σου, να τους δίνεις πίστη κι όχι προδοσία 
και μέσα στον αγώνα της διατήρησης, με ατσάλι να τις θωρακίζεις.


Να χτίζεις μ’ όλα της ψυχής τα υλικά τον μέσα κόσμο.


Να χτίζεις... την ίδια ώρα να γκρεμίζεις τα ξένα σαράκια, 
τα ξένα αποτυπώματα που εισβάλλουν στην ψυχή σου 
για να σου σιγοπριονίσουνε τα πόδια, 
για να σου στεγνώσουνε τη θέληση,
για να μη θες να πολεμήσεις κάποια μέρα, 
για να μη θέλεις άλλο να χτιστείς, 
για να μη θέλεις να κρατήσεις διαφορετικό τον εαυτό σου 
από τους όχλους.



Πριν ξεκινήσεις την κάθε μάχη σου με το θάνατο, σε χαιρετούν και σου φωνάζουν από τον απέναντι βράχο ο Σουν Τζού, ο Γιαμαμότο Τσουνετόμο, ο Φρειδερίκος Νίτσε, ο Κάρλ φον Κλαούζεβιτς κι ο Νίκος Καζαντζάκης...

[*] Μέρος α΄ - "Ο εσωτερικός πόλεμος, ο αιώνιος..."

Θοδωρής Βοριάς - "Στιγμές από το ρεπερτόριο του θανάτου" - Ιδιωτική έκδοση - 2018



Οι «Στιγμές από το ρεπερτόριο του θανάτου» είναι  η 5η μου ποιητική συλλογή. Εκεί βρίσκονται κάποιοι από τους θανάτους που συνθέτουν τη ζωή μας. Αυτοί οι θάνατοι, οι «καθημερινοί», οι πιο επώδυνοι, συνθέτουν το ρεπερτόριο που τελειώνει με τον φυσικό μας θάνατο. Είτε αναγκαστικά είτε από επιλογή μας γράφουμε κάθε τόσο τον επίλογο σε κομμάτια της ζωής μας. Τέτοια κομμάτια της ζωής έγιναν ανιλίνες και χαϊκού στις 16 σελίδες του βιβλίου που κυκλοφόρησε ελεύθερα στο διαδίκτυο τον Σεπτέμβριο του 2018.

 Θοδωρής Βοριάς 

Το βιβλίο διατίθεται ελεύθερα, σε ψηφιακή μορφή από τις δ/νσεις:

https://www.ebooks4greeks.gr/stigmes-apo-to-repertorio-tou-thanatou

https://www.openbook.gr/stigmes-apo-to-repertorio-tou-thanatou/


Θοδωρής Βοριάς
ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
Ιδιωτική έκδοση
Σεπτέμβριος 2018
ISBN: 978-618-83940-0-1



Σχόλια για το βιβλίο:

Από την Σοφία Στρέζου στην ιστοσελίδα της:  
http://anagnoseispoiiton.blogspot.com/2018/11/blog-post.html


Ανιλίνη - Σχόλια σε φωτογραφία


Με την πλάτη στο δέντρο...
βρήκα σημείο ζωής κι ακούμπησα.
Η υπόλοιπη φωτογραφία
παρκαρισμένα αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες.

Ίσα που χωράω στο σοκάκι,
άνθρωπος μονάχος και μηχανήματα·
τσιμέντο κι άσφαλτος τα όνειρα, στοιχειώνουν.

Προσπαθώ να σε κοιτάξω σαστισμένος
όπως κοιτάζει το άπειρο ο φυλακισμένος
από το παραθυράκι του κελιού του.

Δε φυσάει αέρας, έχει λιακάδα,
πέφτει και μια σκιά πολυκατοικιών αρρωστημένη
όπως όλων των πόλεων οι σκιές.

Με καταπίνει αργά ο αστικός ιστός
και το παραθυράκι του κελιού θα μου το κλείσουν
κι η σαστισμάρα,
σκόνη θα γίνει στις λαμαρίνες των αυτοκινήτων.



Απρίλιος 2019

Poesie di Thodoris Vorias (tradotte in italiano: Helene Paraskeva)

PEGASO GRECO / F.U.I.S. - 2018 
Poesie di Thodoris Vorias (tradotte in italiano Helene Paraskeva)

Ιταλική μετάφραση ποιήματος από την Ελένη Παρασκευά.
Δημοσιεύθηκε στην ιταλική ποιητική ανθολογία 40 Ελλήνων ποιητών PEGASO GRECO, εκδόσεις F.U.I.S. - Ρώμη, 2018.


Mani
(Χέρια)

Senza cura e impegno,
dove sono appoggiate le mie mani
altre mani ancora sono cresciute.

Le vedo, germogliano e fioriscono in primavera
sugli alberi dove mi arrampicavo.

Le tocco, immobili e arrugginite
con la vecchia vernice scolorita
sui cancelli che chiudevano i cortili di case vecchie.

Senz’ altro stanno riscaldando
ogni corpo che ho palpato,
con peccati indelebili sulle punte delle dita.

Le estati, immerse nella salsedine
mi trascinano nel fondale.

Ogni giorno stringo maniglie
senza ostentazione e formalità.

Ci sono anche le altre, le invisibili.
Mani di cera sciolte nei candelabri,
cresciute nelle ombre senz’ anima,
sulle statue incoronate e sulle bandiere,
che di notte col vento spazzano
le foglie appassite per terra.

Quelle mani,
inchiostro e matita,
stampati nel cuore,
solo in poesia le ritrovo.

Poesie di Theodoros Vorias (tradotte in italiano: Crescenzio Sangiglio)

POESIA NEOGRECA /  Fermenti -  2018

Poesie di Theodoros Vorias (tradotte in italiano Crescenzio Sangiglio) 


Ιταλική μετάφραση ποιημάτων από τον Crescenzio Sangiglio.

Δημοσιεύθηκαν στην ιταλική ποιητική ανθολογία  POESIA NEOGRECA εκδόσεις Fermenti -  2018.


1.
Ed ora sei cambiato
(Και τώρα άλλαξες)

Occhi e mani sparsi in piazza
indicano un impensabile nascondiglio,
in un negozio, un apparecchio televisivo.
Lì dentro una folla di cervelli dorme nel torpore,
pigiata sulla mensola.

Nello schermo voci 
òrdinano: 
“Cambia, cambia, cambia…
taci, taci, taci…
ascolta, ascolta, ascolta…”
Non sono voci maschili,
non sono femminili,
sono... sono... cosa sono questi?
Non si distinguono le loro figure.

“Appoggia il telecomando sulla testa,
premi il tasto l,
poi t
àppati le orecchie, 
apri la bocca,
abbassa gli occhi,
ed ora sei cambiato…
ascolta, taci!”

Chiaf!!! Interruzione…
dove vai, sta’ fermo!



2.
La luna cambia
(Το φεγγάρι αλλάζει)

Ci sono delle sere che la luna si sfilaccia,
riempie la campagna di argentea piallatura
il vento mattatore.

Piccolo volatile gettato per terra
l’ultimo baleno,
l’ultima speranza.
Appassito l’ albero,
morto l’ amico,
bruciato lo stendardo…
pezzo a pezzo ti sparpagli, patria.

Ci sono delle sere che la luna si discioglie,
goccia a goccia inumidisce la citt
à
inumidisce i nostri occhi.
Arrugginiscono gli idoli,
in un vecchio fucile
arrugginiscono anche le idee.
Sbiadita l’ affissione,
le strade silenziose,
la folla addormentata…
si addice alle anime il “lascia perdere, amico”.

Ci sono delle sere che la luna si suicida,
gocce di sangue rovinano il nostro sonno
rovinano i nostri sogni.
Solo le rose e i papaveri
si colmano di vita
alla morte della luna.



3.
Anche i muri affondano
(Κι οι τοίχοι βουλιάζουν)

Sono anche i muri che affondano.
Se li guardi con insistenza
ti rivelano ci
ò che
sta scritto sopra,

la vecchia ocra si sbriciola e cade
come una febbre gialla,
i nostri sguardi li hanno devastati
a lungo andare.

Chi ce la fa a rimaner tranquillo
in questa citt
à 
puo sentire le voci
e gli slogan
che ogni giorno vanno in giro
e la note tornano
a intanarsi
dietro agl’ intonaci sbriciolati.



4.
Adesso che s’ è asciugata
(Τώρα που στέγνωσε)

Adesso che s’ è asciugata,
era sangue e lacrime,
stanno bruciando nelle piazze
la nostra bandiera
e le ceneri nell’ aria
t’ hanno sporcato il costoso vestito.



5.
Stasera fabbrica una patria
(Απόψε φτιάξε μια πατρίδα)

Stasera cadono tutte le stele,
cadono i castelli e la bandiere.
Stasera raccogli quell che c’ è da raccogliere


i ricordi
che storia stilleranno.

Ch
ìnati e ruba un po’ di colore, 
chìnati e ruba un po’ di terra, 
mischiali a piene mani e fabbrica una patria

come una favola
per incantare i nostri figli.



6.
Aniline XIII
(Ανιλίνες [ιγ΄] - Η νύχτα δεν παρηγοριέται)

La notte non si consola
con le pallide luci della città,
vuole il proprio tìaso nelle strade:
cassonetti d’ immondizia in fiamme,
bombe Mol
òtov 
ed esplosioni di lacrimogeni
sono la guarigione
dalla sua inesorabile tenebra.



7.
Cerchio rosso
(Κόκκινος κύκλος)

È come vederti,
sul muro tracci un cerchio rosso.

L’ ocra si distacca,
si spandono i colori
che gl’ inquiline con gli anni avevano steso.

Fuori dal cerchio cola
la glutolina della vecchia affissione
e tutto lo sperma che generava idee.

Cerchi di capire
cosa gli hai fatto al muro,

la storia di continuo si riversa 

sul marciapiede,                                         
sull’ asfalto. 

Το ρεπερτόριο του θανάτου


Κάθε εποχή ο θάνατος
έχει το δικό του ρεπερτόριο.
                                 
Είναι κι οι φιλόμουσοι,
που ξεχωρίζουν
τη μουσική της κάθε σφαίρας.
Που ξεχωρίζουν το μοναδικό εμβατήριο
του δικού τους θανάτου
μέσα από τις χιλιάδες πιστές
στο στόχο τους βολίδες.

Είναι κι οι άλλοι που αναστενάζουν,
ανασφαλείς για τη ζωή τους,
εξαρτημένοι από τις δειλές,
τις άστοχες σφαίρες,
εκείνες που προτίμησαν
να εξοστρακιστούν
πάνω στο άψυχο μπετόν,
εκείνες τις παράφωνες
σφαίρες του οίκτου.



Απρίλιος 2009


Ποιητική συλλογή 
Στιγμές από το ρεπερτόριο του θανάτου
Ιδιωτική έκδοση - 2018

ΑΝΙΛΙΝΕΣ [Γλίστρησε ο κόσμος], [Ξυπόλητοι]


[α']

Γλίστρησε στην άβυσσο ο κόσμος
κι ο ήλιος δεν μπόρεσε να τον γλιτώσει.

…το περιστέρι έφερε
ένα κουρέλι σκοταδιού
κι ενός μωρού το κλάμα.


2018




[β']

Ξυπόλητοι χορεύουμε πάνω στο χώμα
-μυριάδες οι νεκροί μας αφουγκράζονται
ζηλεύοντας την ξενοιασιά μας.

Γυμνοί στο φεγγαρόφωτο
μαζί με τις μορφές των θρύλων
κρυβόμαστε στα σύννεφα της σκόνης.

Χτυπάμε τα πόδια μας στη γη
κι οι πεθαμένοι απαντούν με χτύπους
στην καρδιά μας.


2017




Ποιητική συλλογή
"Στιγμές από το ρεπερτόριο του θανάτου" 
Ιδιωτική έκδοση - 2018

ΤΡΙΑ ΧΑΪΚΟΥ

[α΄]

Μπροστά στη μάντρα
πρώτα εκτελέσανε
τα πέντε δέντρα.




[β']

Πενθεί η νύχτα.
Πνίγηκε το φεγγάρι
στον Αχέροντα.




[γ']*

Εκεχειρία!
Η σπορά του ατσαλιού
αναβάλλεται.





2014


Από την ποιητική συλλογή
"Στιγμές από το ρεπερτόριο του θανάτου"
ιδιωτική έκδοση - 2018


* Το [γ΄] χαϊκού απέσπασε τον Α' Έπαινο στον πανελλήνιο διαγωνισμό χαϊκού έτους 2014 που διοργάνωσε η Ιαπωνική Πρεσβεία στην Αθήνα, ο Ελληνο-Ιαπωνικός σύνδεσμος φιλίας και ο Ελληνικός Κύκλος Χαϊκού.

Δρομολόγια με την πανσέληνο

Βλέπεις εκείνον με το πιστόλι;
Θέλει να πεθάνει.
Ψάχνει στις τσέπες του για σφαίρες
λες και ψάχνει γι’ αναπτήρα.

Βλέπεις τον άλλον;
Βάζει το χέρι του στη μέσα τσέπη του μπουφάν
και τραβάει την καρδιά του.
Την κοιτάζει προσεχτικά στο φεγγαρόφωτο,
την παραδίδει στον αστυφύλακα
για να εξακριβώσει τα στοιχεία.


5/2009


Ποιητική συλλογή
"Στιγμές από το ρεπερτόριο του θανάτου"
Ιδιωτική έκδοση - 2018