Θοδωρής Βοριάς - "Ανιλίνες" (ποιήματα) - εκδόσεις "Το Οκτασέλιδο του Μπιλιέτου" - 2021


Είναι η 6η ποιητική συλλογή μου που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο 2021, σε 16 σελίδες, από τη σειρά "Οκτασέλιδο του Μπιλιέτου" των εκδoσεων Μπιλιέτο.
Η επιμέλεια της έκδοσης έγινε από τον Βασίλη Δημητράκο.
Το σχέδιο του εξωφύλλου είναι έργο του Γιάννη Δημητράκη.

Το βιβλίο αποτελείται από 29 ποιήματα. Ανιλίνες τα είπα. Οι ανιλίνες είναι πρώτες ύλες για την παραγωγή χρωμάτων... για εμένα από το 2008 οι Ανιλίνες είναι τα μικρά ποιήματα, είναι οι πρώτες ύλες ποιημάτων.

Τέσσερις ενότητες περιλαμβάνουν τα 29 ποιήματα. Στις ενότητες του βιβλίου φέρνω ανιλίνες από χαμένες ψηφίδες, από στιγμές θανάτων, από έρημες πλατείες και σοκάκια της Σαλονίκης, από εσώψυχες καταρριχήσεις...




Στις σελίδες της ποιητικής συλλογής "Ανιλίνες" βρίσκονται τα ποιήματα: 

Στην ενότητα [Καταρρίχηση]: α') Να στραφείς μέσα σου, β') Μέσα στις τρύπες των βράχων σου, γ') Να συρθείς στα βράχια σου, δ') Ξύσε το κατακάθι της αβύσσου, ε') Άφησε τη μέρα για το δρόμο, στ') Μην το λερώνεις το χαρτί, ζ') Φωνάζεις: Νύχτα! 

Στην ενότητα [Στ' αμπάρια γαύγιζε ο Κέρβερος]: α') Από τις τρύπες της γης, β') Πέρασε το καράβι του θανάτου, γ') Ακούν οι πέτρες, δ') Λίγο χαμηλότερα από τις κορυφογραμμές. 

Στην ενότητα [Οι στίχοι είναι σφαίρες]: α') Μέσα μου πόλεμος, β') Τη μέρα μικραίνεις μες στο πλήθος, γ') Ιδέες τυπώνονται με φλόγες, δ') Κάποτε έγραφες ποιήματα, ε') Ρωτάς τι είναι τα αυτοάνισα, στ') Σας γνωρίζω στρατιώτες, ζ') Πριν μ' εκτελέσετε, η') Με τα χρόνια κύρτωσαν τα κλαδιά μου. 

Στην ενότητα [Κρύφτηκε η μέρα στο κρυφτό μας]: α') Τα κάστρα, τα κάστρα κοίταξε, β') Κρεμασμένη στο κάστρο η σημαία μας,  γ') Τα μυστικά μας, δ') Στων ερειπίων τα δωμάτια γυρίζεις, ε') Τι ζητάς εδω; στ') Άρωμα βροχής, ζ') Ξύλινα σπαθιά, η') Ξαναγεννιέται, θ') Πέτρινα χέρια, ι') Να γίνω σκόνη.

* * *

Κεντρική διάθεση:
Βασίλης Δημητράκος
Ι. Παπαγεωργίου 5 - ΤΚ. 19002 - Παιανία
Τηλ. 210 6029901
Κιν. 6946550699


* * *

Η ποιητική συλλογή Ανιλίνες είναι διαθέσιμη: στην Αθήνα στα βιβλιοπωλεία Πολιτεία, Ιανός και στη Θεσσαλονίκη στα βιβλιοπωλεία Πρωτοπορία, Ιανός.

Διατίθεται ήδη από τις ιστοσελίδες:


Poezii de Thodoris Vorias (traducere în română: Edith UNCU) (2021)



10 ποιήματα του Θοδωρή Βοριά
Μετάφραση στη ρουμανική γλώσσα από την Edith UNCU 
Περιοδικό MISCAREA LITERARA – τχ.77 - 1ο  τεύχος έτους 2021 - Απρίλιος 2021
Romania - Bistriţa 



Thodoris Vorias
 
1. Fără titlu (χωρίς τίτλο)
 
Alergam desculți pe drumeagul de pământ
și ne prindeam cu țigănușii.
Îmi luam avânt să sar
Pe deasupra verilor
și îmi pârleam picioarele.
Sticlă și pietriș,
făcute cioburi, degete împietrite
ale străzii
îmi dădeau sângele.
Iar tu-mi spuneai: „până te faci mare
o să treacă...”
Spuneai: „o să te deprinzi cu focul...”
Încă mai privesc în jos când pășesc,
bântuie moaștele copilăriei.
N-am învățat să merg pe cărbuni încinși până
la urmă.


Τρέχαμε...

Τρέχαμε ξυπόλητοι στο χωματόδρομο
κυνηγιόμασταν με τα γυφτάκια.
Πηδούσα με φόρα πάνω από τα καλοκαίρια
και καψάλιζα τα πόδια μου.
Γυαλιά και χαλίκια, σπασμένα
πετρωμένα δάχτυλα του δρόμου
με ματώνανε.
Έλεγες: «...μέχρι να μεγαλώσεις θα περάσει...»
Έλεγες: «...θα συνηθίσεις τη φωτιά...»
Ακόμα κοιτάζω χαμηλά όταν βαδίζω,
της παιδικότητας τα λείψανα στοιχειώνουν.
Αναστενάρης δεν έγινα εντέλει.
 
[Αδημοσίευτο (2020)]

* * *

 
2. Fante în noapte
 
Știi că ascund
o bucată de noapte
în buzunaru-mi.
De-ar avea ferestre,
Stelele toate ar cutreiera
Pe visele mele suspendate
de-un piron pe perete.
De-ar avea uși
poate-ar veni oareșicine
cu chip de lună
cu păsări de noapte în cuvinte,
deprins să cânte
cu greierii.
Poate-ar veni o femeie
desprinsă din miresmele
teiului.
Contururi negre privesc hoțește
din fantele nopții mele.
Cu tăcerea mea țes vise.
Cu respirările mele
își moșesc misterele.
Fură mireasma somnului meu
cu ea să se-nveșmânte.


Ρωγμές στη νύχτα

Ξέρεις πως κρύβω
ένα κομμάτι νύχτας
μες στην τσέπη μου.

Αν υπήρχαν παραθύρια,
τ’ άστρα θα σεργιανούσανε
τα κρεμασμένα όνειρά μου
σ’ ένα καρφί του τοίχου.

Αν υπήρχαν πόρτες
ίσως ερχόταν κάποιος
μ’ ένα πρόσωπο φεγγάρι,
με λόγια νυχτοπούλια,
μαθημένος να τραγουδάει
με τα τριζόνια.

Ίσως ερχόταν μια γυναίκα
βγαλμένη από τ’ αρώματα
της φλαμουριάς.

Μαύρες μορφές κρυφοκοιτάζουν
από τις ρωγμές της νύχτας μου.
Με τη σιωπή μου υφαίνουν όνειρα.
Με τις ανάσες μου ξεγεννάνε τα μυστήριά τους.
Κλέβουν το άρωμα του ύπνου μου
για να ντυθούν.


[Από την ποιητική συλλογή "ΝΥΧΤΕΡΙΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ" (2008)]

* * * 


3. Grecia din vis
 
Am apucat piatra
Tu-ai luat adierea aurorei.
Am apucat ramul uscat,
Tu-ai luat flacăra amiezii.
Am luat colbul zbicit,
Tu-ai luat roșeața înserării.
M-am așezat eu pe plaja din Skotina
și tu pe creștetul Olimpului,
ca să visăm,
să facem noua Grecie.
Și-am visat noaptea toată
și bolta înstelată am visat-o
și încă la Grecia aceea tot visăm!
 

Ελλάδα του ονείρου

Πήρα την πέτρα,
πήρες το αγέρι της αυγής.
Πήρα το ξερόκλαδο,
πήρες τη φλόγα του μεσημεριού.
Πήρα την ξεραμένη λάσπη,
πήρες το κοκκίνισμα του δειλινού,
κάθισα εγώ στην παραλία της Σκοτίνας
κι εσύ στην κορυφή του Ολύμπου,
να ονειρευτούμε,
να φτιάξουμε καινούργια Ελλάδα!
Κι ονειρευτήκαμε όλη τη νύχτα…
Κι ονειρευτήκαμε στην ξαστεριά…
Ακόμα εκείνη την Ελλάδα ονειρευόμαστε!


[Από την ποιητική συλλογή "ΤΟ ΤΡΥΠΙΟ ΤΑΒΑΝΙ" (2005)]

* * *


4. Thiasos Alai
 
Pe inimile pustii, pe caldarâmuri,
noaptea pășește ca un hoț.
Caută știutele forme ale drumului
aprinse mai devreme-n iubiri
și care-s acum, rotinde-n întuneric,
cenuși pe care le târăște vântul.
Se proptește de zidurile plouate
și li se descojește ocrul,
pășește pe străzile udate
piezișele umbre se umplu de noroi,
caută trupurile nădușite care iscă aburi
din expirațiile dragostei.
Noaptea trece peste trupurile noastre
-mii de scufundați în vise
nu catadicsesc să asculte
nocturnele alaiuri ambulante.
 

Θίασος

Στις έρημες καρδιές, στα καλντερίμια,
η νύχτα περπατάει σαν κλέφτης.
Αναζητάει γνώριμες μορφές του δρόμου
που ανάβανε πιο πριν στους έρωτές τους
και τώρα στροβιλίζουν στο σκοτάδι,
στάχτες που τις σέρνει ο αέρας.
Ακουμπάει τους βρεγμένους τοίχους
κι η ώχρα ξεφλουδίζει,
περπατάει στους βρεγμένους δρόμους
και λασπώνουν οι λοξές σκιές,
ψάχνει για ιδρωμένα κορμιά που ν’ αχνίζουν
απ’ τις εκπνοές του έρωτα.
Η νύχτα περνάει πάνω απ’ τα κορμιά μας
-χιλιάδες βυθισμένοι στα όνειρα
δεν καταδέχονται ν’ ακούσουν
τους πλανόδιους νυχτερινούς θιάσους.


[Από την ποιητική συλλογή "ΝΥΧΤΕΡΙΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ" (2008)]

* * *
 

5. Pironit de nori
 
’Namiază-ți strălucesc aripele pironite
de nori
– lună tu ce-ai fugit din nopți –
și cei ce-și pot îndrepta fruntea
te-or vedea.
Lipsit de apărare în barbaria orașului,
ai ajuns și tu să te legeni
alăturea lui Prometeu.
În amurg cerul se mânjește-nsângerat.
Noaptea-i străfulgerată de tainicul foc
din tulpinile trestiilor voastre
iar ei, fără să bănuie, spun că vine ploaie.


Καρφωμένος στα σύννεφα

Το μεσημέρι γυαλίζουν τα καρφωμένα σου φτερά
στα σύννεφα
-φεγγάρι που ξέφυγες από τις νύχτες-
κι όσοι μπορούν να ορθώνουν το κεφάλι
θα σε βλέπουν.
Ανυπεράσπιστος στη βαρβαρότητα της πόλης,
κατάληξες κι εσύ να αιωρείσαι
πλάι στον Προμηθέα.
Το δειλινό ματώνετε τον ουρανό.
Τη νύχτα αστράφτει η κρυμμένη φωτιά
απ’ τα καλάμια σας
κι οι ανυποψίαστοι λένε πως έρχεται βροχή.
 


[Από την ποιητική συλλογή "ΧΑΜΕΝΕΣ ΨΗΦΙΔΕΣ" (2012)]

* * *

 
6. Versuri dintr-o călătorie cu soarele
 
În zori m-am aninat în soare
ca să zbor.
Încleiați mi-au rămas pantofii în asfalt,
am furat și trilul dimineții
din coama unei acacii
Pentru că pe drumul de humă din cartier
ne jucam desculți
și-am avut la mine-n curte acacii
și-un cântec
pe care mi l-au acoperit cu agasantul beton.
Din ieri am dezlipit un cadru de tablou
trei copii care-și scrijelesc în pământul
maidanului
propria viață
l-am arătat și păsărilor
…c-am avut și noi aripi
înainte să creștem.
La amiază mi-am sfâșiat veșmintele,
spaima și toate măștile;
în înalt, aici, nu-s străzi ca să te sfiești.
La-nserat eliberat-am poemele
ca să fluture din aripi sus, pe valuri.


Στίχοι από ένα ταξίδι με τον ήλιο

Ξημέρωμα γαντζώθηκα στον ήλιο
για να πετάξω.
Έμειναν κολλημένα τα παπούτσια μου
στην άσφαλτο,
έκλεψα και το πρωινό τραγούδι
από την κορφή μιας ακακίας
γιατί στο χωματόδρομο της γειτονιάς μας
παίζαμε ξυπόλητοι
κι είχα ακακίες στην αυλή
κι ένα τραγούδι
που το σκεπάσανε με άχαρο μπετόν.
Από το χθες ξεκόλλησα μια ζωγραφιά
-τρία παιδιά που σχεδιάζουν στο χώμα της αλάνας
τη ζωή τους-
την έδειξα και στα πουλιά
...είχαμε κι εμείς φτερά
πριν μεγαλώσουμε.
Το μεσημέρι έσκισα τα ρούχα μου,
το φόβο κι όλες τις προσωπίδες·
εδώ ψηλά δεν έχει δρόμους για να ντρέπεσαι.
Το δειλινό ελευθέρωσα τα ποιήματα
να φτερουγίσουν πάνω από τα κύματα.
 
 

[Από την ποιητική συλλογή "ΧΑΜΕΝΕΣ ΨΗΦΙΔΕΣ" (2012)]

* * *


7. Nu-ți irosi în van toate visele
 
Nu-ți irosi în van toate visele
Doar într-o singură noapte.
Păstrează dar și pentru noaptea-nluminată
să ai și tu cu ce s-aprinzi
un tăciune la drum.
Păstrează dar și pentru noaptea deznădejdii
-pe care sufletu-ți o va tânji -
să ai și tu s-așterni lângă tine
trup și patimă,
să împărtășești sudoarea.
Păstrează dar ceva și pentru noaptea de
durere,
versuri să-ți faci din vise
să ai să sapi în miezul inimii
să nu te înăbuși
străfund să-ți afli ca să îl pășești.
Păstrează dar ceva și de-ncheiere.
Întâi de toate o să se ducă spiritul,
apoi meteahna
și apoi și visul.
 

Μη σπαταλήσεις όλα τα όνειρά σου

Μη σπαταλήσεις όλα τα όνειρά σου
μονάχα σε μια νύχτα.
Φύλαξε κάτι για τη νύχτα-φωτιά,
να ‘χεις κι εσύ ν’ ανάψεις
ένα δαυλό για το δρόμο.
Φύλαξε κάτι για μια νύχτα απόγνωσης
-που η ψυχή θα λαχταράει-
να ‘χεις να στρώσεις δίπλα σου
κορμί και πόθο,
ιδρώτα ν’ ανταλλάξεις.
Φύλαξε κάτι για μια νύχτα πόνου,
στίχους να κάνεις τα όνειρα,
να ‘χεις να σκάβεις μέσα στην καρδιά,
να μην πνιγείς,
πάτο να βρεις για να πατήσεις.
Φύλαξε κάτι για το τέλος.
Πρώτα θα φύγει η ψυχή,
μετά το χούι
κι ύστερα τ’ όνειρο.


[Από την ποιητική συλλογή "ΧΑΜΕΝΕΣ ΨΗΦΙΔΕΣ" (2012)]

* * *


8. Simți pereții
 
Simți cum te privesc cu ochii mei
pereții camerei.
Asculți pisicile de-afară
cum plâng pe străzile pustii,
copacii cum le dau lăstarii,
steagul care te-nvață ce-i mândria.
Singurătatea cu creionul o învingi,
iar răsuflarea mea îți lecuiește rănile.
Dacă leșini te voi lua pe palme
și te voi întinde pe alt poem al meu.
 

Νιώθεις τους τοίχους

Νιώθεις τους τοίχους στο δωμάτιο
να σε κοιτάζουν με τα μάτια μου.
Ακούς τις γάτες απ’ έξω
να κλαίνε τους έρημους δρόμους,
τα δέντρα να βγάζουν βλαστάρια.
Πολεμάς τη μοναξιά με το μολύβι,
η ανάσα μου γιατρεύει τις πληγές σου.
Αν λιποθυμήσεις
θα σε πάρω στα χέρια
να σ’ απλώσω σ’ άλλο ποίημα.
 


[Από την ποιητική συλλογή "ΝΥΧΤΕΡΙΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ" (2008)]

* * *


9. Alții valuri le numesc
 
Valuri le numesc alții,
însă sub pătrarul lunii
ca umbre cutreieră marea.
Se lovesc, se-mbrățișează,
se prefac în război, dragoste
și febră nocturnă.
Se dezbracă sfâșiindu-și hainele,
se-nfurie încleștat
și se răscolesc.
Se sucesc și se răsucesc spre nisip
și molcom se potolesc,
se fac pietricele.
Nu sunt valuri
și pescărușii-așa le știu,
poate sub soare...
dar noaptea lucrurile se schimbă.
 

Άλλοι τα λένε κύματα

Άλλοι τα λένε κύματα,
μα κάτω απ’ το λειψό φεγγάρι
σκιές αλωνίζουν τη θάλασσα.
Χτυπιούνται, αγκαλιάζονται,
γίνονται πόλεμος, έρωτας
και πυρετός της νύχτας.
Ξεντύνονται σκίζοντας τα ρούχα τους,
αρπάζονται με βία
κι ανταριάζουν.
Στριφογυρίζουν ως την αμμουδιά
κι εκεί ησυχάζουν,
γίνονται βότσαλα.
Δεν είναι κύματα·
κι οι γλάροι έτσι τα ξέρουν,
ίσως κάτω απ’ τον ήλιο…
μα τη νύχτα τα πράγματα αλλάζουν.
 


[Από την ποιητική συλλογή "ΝΥΧΤΕΡΙΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ" (2008)]

* * *


10. Epidemie
 
Stăm în partea greșită,
încet-încet ni se îngălbenesc pantofii.
Să mergem mai încolo,
hai! în fața vitrinei, atâta timp,
poate ne iau drept nadă.
Încă juma’ de vers și am dărâma-o.
Scoate-ți hainele, să vezi cum se cațără
pe trupul tău gălbejeala.
Scoate-le, nu le voi împrăștia ici-colo,
acum că suntem în lume
le voi ține cu grijă.
Hai mai încolo,
ne privește un cerșetor galben
...pieptul tău nu și-a pierdut
nuanța frumoasă,
încă ai inima roșie.
Hai mai încolo,
visele din vitrină
ne ucid.
 

Επιδημία

Στεκόμαστε σε λάθος μέρος,
σιγά σιγά κιτρινίζουν τα παπούτσια μας.
Πάμε πιο κάτω,
μπροστά στη βιτρίνα, τόση ώρα,
ίσως θεωρηθούμε κράχτες.
Ακόμα μισό στίχο και θα τη γκρεμίζαμε.
Βγάλε τα ρούχα σου, να δεις, πώς σκαρφαλώνει
στο κορμί σου το κιτρίνισμα.
Βγάλ’ τα, δε θα τα σκορπίσω εδώ κι εκεί,
τώρα είμαστε μέσα στον κόσμο
θα τα κρατήσω μ’ επιμέλεια.
Πάμε πιο κάτω,
μας κοιτάζει ένας κίτρινος ζητιάνος
…το στήθος σου δεν έχασε
τ’ όμορφο χρώμα του,
έχεις ακόμα κόκκινη καρδιά.
Πάμε πιο κάτω,
τα όνειρα της βιτρίνας
μάς σκοτώνουν.


[Από την ποιητική συλλογή "ΝΥΧΤΕΡΙΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ" (2008)]

* * * 


Pentru cititorii revistei:
„Poezia, conștiința, dârzenia nu sunt trei cuvinte fără legătură între ele. Reprezintă pentru mine atât un mic cod de onoare, uriaș de altminteri pentru vremurile noastre, cât și o busolă pentru străzile din Salonic și pentru străzile din propria voastră țară, acum că au ajuns acolo versurile mele, aidoma, cu copii ștrengari care se joacă în cartiere cu mingea și de-a prinselea. Pe aceste străzi toate se schimbă cu iuțeală, nu reușești să le urmărești și le privești ca pe niște fleacuri. Pe aceste străzi unele din aceste lucruri fără însemnătate sunt proiectile care țintesc în mine și multe își ating ținta. Pe aceste străzi ale vieții, împreună cu poeziile, cutreier...”
 
Thodoris VORIAS
  
Για τους αναγνώστες του περιοδικού: 
...Η ποίηση, η συνείδηση, η αντίσταση δεν είναι τρεις άσχετες λέξεις. Αποτελούν για μένα ένα μικρό, αλλά τεράστιο για την εποχή μας, κώδικα τιμής και πυξίδα για τους δρόμους της Θεσσαλονίκη και για τους δρόμους της δικής σας πατρίδας, τώρα που έφτασαν εκεί οι στίχοι μου, ολόιδιοι με αλητάκια που παίζουν στη γειτονιά σας μπάλα και κυνηγητό. Σ' αυτούς τους δρόμους όλα αλλάζουν γρήγορα, δεν προλαβαίνεις να τα παρακολουθήσεις και τα βλέπεις σαν ασήμαντα μικροπράγματα. Σ' αυτούς τους δρόμους, μερικά από αυτά τα μικροπράγματα είναι βλήματα που στοχεύουν μέσα μου και πολλά από αυτά βρίσκουν το στόχο. Σ' αυτούς τους δρόμους της ζωής, μαζί με τα ποιήματα γυρίζω... 


* * *



 

Δέκα ποιήματα του Θοδωρή Βοριά


Μια ανθολογία ποιημάτων από όλες τις ποιητικές μου συλλογές φιλοξενήθηκε στην ιστοσελίδα Έννεπε Μούσα τον Μάιο 2021.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε την ανθολογία μαζί με ένα συνοπτικό βιογραφικό μου και τα σχόλια της κ.  Αγγελικής Καραπάνου  για τα ποιήματά μου.


Άννα

 


Το 1950 αλώνιζε χωράφια με τ’ άλογο,
στην «αλωνάρα»
κι ύστερα, το ’70 αλώνιζε τη Σαλονίκη,  
από τα Κάστρα ως το Καπάνι.

-[Πάνε χρόνια που έχω να μιλήσω...]

Ύφαινε στον αργαλειό της το ’80, 
σ’ ένα παλιό ψηλοτάβανο στην Άνω Πόλη.

-[…το κατάκοιτο ταβάνι με στοιχειώνει...]

Μέχρι το ’90 άσπριζε και χουσμέτευε 
σπίτια και σπίτια.

-[…άσπρισα... ένα κρεβάτι πληγιάζει το κορμί μου. 
Θεέ μου, ποιος με ντύνει, ποιος με ταΐζει.
Δεν θυμάμαι… 2017… 
άντρα, παιδιά αν είχα, δεν...
Έρχονται, φεύγουνε μορφές,
μάνα με λένε… Άννα με φωνάζουν.
Και τα μαλλιά μου,
χρόνια έχω να φτιάξω τα μαλλιά μου.
Δεν θυμάμαι αν με λέγαν Άννα].

© Θοδωρής Βοριάς

Οκτώβριος 2020

Η φωτογραφία είναι από το αρχείο της φωτογράφου κ. Lena Siopi.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ τχ.64. τον Απρίλιο 2021.




3 χαϊκού




Ξέρω πως κρύβεις
ένα κομμάτι νύχτας
μέσα στην τσέπη.


Όταν νυχτώνει
τα μολύβια δεν γράφουν
γίνονται σφαίρες.


Το γυμνό κλαδί
αν δεν γίνεται στίχος
ας γίνει σπαθί.


Από την ποιητική συλλογή του Θοδωρή Βοριά "Πυγολαμπίδες" στη σειρά "Οκτασέλιδο του Μπιλιέτου" τχ. 67, Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2011.



Τι γίνεται στον έξω κόσμο; - [α'] Η μέρα βρέθηκε νεκρή


Η μέρα βρέθηκε νεκρή.
Χαράματα οι κυνηγοί
μας ανακάλυψαν γυμνούς στο δάσος,
στους θάμνους που κρύβεται
κάθε πρωί η νύχτα.

Ας πέθανε η μέρα·
το μεσημέρι κοπέλες
χαϊδεύονται στον ποταμὸ
και το νερό γλείφει τα στήθη τους
-σαν νά ’τανε νυχτερινά
τα χάδια εκείνα στο ποτάμι.

Το απόγευμα η πολιτεία βούλιαζε
μέσα στων δρόμων την πίσσα,
μ’ ένα μακρόσυρτο
μαρσάρισμα μοτοσυκλέτας
αντί για επιθανάτιο ρόγχο.



Μάρτιος 2021

Φωτογραφία από το αρχείο της κ. Lena Siopi

Από την ύλη του περιοδικού ΤΟ ΚΟΡΑΛΛΙ τχ. 27-28 (Μάρτιος 2021): Θοδωρής Βοριάς - "Τι γίνεται στον έξω κόσμο;" (τέσσερα ποιήματα).


Σκόνη, στάχτη και σκιές

 


Έρχονται νεκροί συγχωριανοί,
με τα ζωνάρια και τις τραγιάσκες.
Έρχονται, τοίχο - τοίχο, τα Ψυχοσάββατα.

Σπρώχνουν, νυχτιάτικα, το χέρι μου,
οδηγούν την γραφίδα στο χαρτί.

Επιμένουν -με το τουφέκι και το άροτρο-
να γραφτούν στην Ιστορία.

Ψιθυρίζουν λόγια
από την Εξόδιο Ακολουθία
κι υπογράφουν, με σταυρό,
στο βιβλίο μου·

«...Ποῦ ἐστιν ἡ τοῦ κόσμου προσπάθεια;
Ποῦ ἐστιν ἡ τῶν προσκαίρων φαντασία;
Ποῦ ἐστιν ὁ χρυσὸς καὶ ὁ ἄργυρος;
Ποῦ ἐστι τῶν οἰκετῶν ἡ πλημμύρα
καὶ ὁ θόρυβος;
Πάντα κόνις, πάντα τέφρα, πάντα σκιά…»[1]


[1] Απόσπασμα από τα Ιδιόμελα της Νεκρώσιμης Ακολουθίας (Ποίημα του Ιωάννου Μοναχού του Δαμασκηνού).


© Θοδωρής Βοριάς

Μάρτιος 2021


Φωτογραφία από το αρχείο της κ. Lena Siopi


Το ποίημα δημοσιεύτηκε την 20η Μαρτίου 2021 στην ιστοσελίδα "Γραφείον Ποιήσεως", στην ενότητα «Σύγχρονοι Έλληνες ποιητές και Ελληνίδες ποιήτριες αυτοανθολογούνται».

Όπως οι ποιητές


Οι χτύποι της καρδιάς σου
-απότομοι ήχοι νεκρών βαγονιών-
μέταλλα παροπλισμένης ατμομηχανής
που συστέλλονται
που τρομάζουν
από εκτροχιασμούς ονείρων.

Τα χέρια σου βιδωμένα
στα έμβολα των ακίνητων τροχών
με το ρολόι, στ’ αριστερό, σταματημένο.

Τα πόδια σου μισοφαίνονται·
χορταριασμένες ράγες
-άνεμοι παίζουν με τα λυτά κορδόνια σου.

Η σιωπή σου σκοτάδι,
σφιγμένο στομάχι,
κόμπος στο λαιμό.

Το πρόσωπό σου ανέκφραστο
φεγγάρι,
μάτι δακρυσμένο.

Διάσπαρτη κόκκινη σκουριά
στη ζωγραφιά
το βλέμμα σου.

Έφυγες από την πόλη
πριν να πεθάνεις εγκλωβισμένος,
τώρα κι απ’ τον έρημο σταθμό
ζητάς να ξεκολλήσεις

όπως οι ποιητές

δε χώρεσες
ποτέ
πουθενά.



09/2010

Η φωτογραφία του σιδηροδρομικού σταθμού Έδεσσας είναι από το αρχείο του κ. Αργύρη Καραμούζα.

Δημοσιεύτηκε στο τχ.7 του περιοδικού ΝΕΑ ΕΥΘΥΝΗ
(Σεπτέβριος - Οκτώβριος 2011) 

Από την ποιητική συλλογή "Χαμένες ψηφίδες"

ιδιωτική έκδοση - 2012.

Τέλος εποχής - [β'] Άφησε τον αγέρα να κατεβαίνει απ' το Σκρά...


[Β΄]

Άφησε τον αγέρα να κατεβαίνει
μανιασμένος απ’ το Σκρα.
Να περνάει απὸ τις λόγχες των φρουρών
και να ξεσκίζεται,
να λερώνει με σκόνη τις στολές τους
και να θαμπώνει το φεγγάρι.

Κοίταξέ τους·
στρατιώτες που δεν καπνίζουνε νωχελικά
τα φθηνά τους τσιγάρα,
στρατιώτες που δεν μιλούν 
για τρυφερά κορμιά.

Κοίταξέ τους·
στέκουν ακίνητοι
κι αφουγκράζονται τον άνεμο
που ψιθυρίζει ονόματα
νεκρών συντρόφων τους
στον Πολικό Αστέρα.


Από την ποιητική συλλογή: Θοδωρής Βοριάς -"Χαμένες ψηφίδες", ιδιωτική έκδοση, Θεσσαλονίκη 2012.


Περιλαμβάνεται στην ύλη της Ανθολογία "Ξένων αιμάτων τρύγος" του Γιώργου Χ. Θεοχάρη, εκδόσεις Γαβριηλίδη, 2014.

Η εικόνα προέρχεται από το διαδίκτυο.

Ο Θοδωρής Βοριάς διαβάζει ποιήματά του από τη συλλογή "Στιγμές από το ρεπερτόριο του θανάτου


 Η ηχογράφηση έγινε τον Φεβρουάριο 2010 εκτός του υπ' αριθμ. (6) που έγινε τον Ιούνιο 2020.

1. Ίσως γίνεις ποιητής
2. Έρωτες και θάνατοι
3. Νυχτερινός επόπτης
4. Το ρεπερτόριο του θανάτου
5. Αδικαιολογήτως παρών
6. Σιδερένιοι στρατιώτες


Φωτογραφία: βότσαλο ζωγραφισμένο με νερομπογιές.
©2003 Θοδωρής Βοριάς.