Thodoris Vorias - POEMS 2005-2020 - English translation: Maria Andreadelli (2020)





Η μικρή αυτή συλλογή είναι μια ποιητική ανθολογία 12 ποιημάτων του Θοδωρή Βοριά μεταφρασμένων στην αγγλική γλώσσα. Η μετάφραση των ποιημάτων στην αγγλική έγινε από την κ. Μαρία Ανδρεαδέλλη.

Τα ποιήματα προέρχονται από τις ποιητικές συλλογές του Θοδωρή Βοριά που κυκλοφόρησαν από το 2005 έως το 2020. 

Μεταφράστηκαν και παρουσιάζονται τα ποιήματα: 1. Παπούτσια [Συλλογή "Το τρύπιο ταβάνι"], 2. Στην εξορία [Συλλογή "Το τρύπιο ταβάνι"], 3. Άγγελοι φονιάδες [Συλλογή "Νυχτερινές επιπλοκές"], 4. Κόκκινος κύκλος [Συλλογή "Νυχτερινές επιπλοκές"], 5. Σαν γεμίσει το φεγγάρι [Συλλογή "Νυχτερινές επιπλοκές"], 6. Στο κάστρο του Πλαταμώνα [Συλλογή "Χαμένες ψηφίδες"], 7. Πίσω από το Ποσειδώνιο [Συλλογή "Νυχτερινές επιπλοκές"], 8. Δεν ήθελε να δει τη θάλασσα [Συλλογή "Νυχτερινές επιπλοκές"], 9. Δρομολόγια με την πανσέληνο [Συλλογή "Στιγμές από το ρεπερτόριο του θανάτου"], 10. Γλίστρησε στην άβυσσο ο κόσμος [Συλλογή "Στιγμές από το ρεπερτόριο του θανάτου"], 11. Φύσηξε από τη μεριά της Παλαιστίνης [Συλλογή "Στιγμές από το ρεπερτόριο του θανάτου"], 12. Το ρεπερτόριο του θανάτου [Συλλογή "Στιγμές από το ρεπερτόριο του θανάτου"]. 


THODORIS VORIAS 
POEMS 2005 - 2020 
ENGLISH TRANSLATION: MARIA ANDREADELLI 
THESSALONIKI 
APRIL 2020 


Διαβάστε τα ποιήματα μεταφρασμένα: 


Κατεβάστε ελεύθερα το βιβλίο: 

Ανιλίνη [Οι νεκροί φόρεσαν μάσκες]


Γκράφιτι από τον μαντρότοιχο του γηπέδου του Απόλλωνα Καλαμαριάς. Φωτογραφία 29/3/2020. Σχεδιαστές http://www.sandman.gr


Ο θάνατος πλησίασε πιο κοντά,
ακόμα κι οι νεκροί 
φόρεσαν αντιασφυξιογόνες μάσκες.
Μονάχα που δεν ήρθε χθες, 
αιώνες ήταν εδώ, μαζί μας. 

Όσο ανασαίναμε ανασαίναμε το θάνατο,
όπου ακουμπούσαμε ακουμπούσαμε το θάνατο,
όπου φιλούσαμε φιλούσαμε το θάνατο
κι είναι δισεκατομμύρια οι νεκροί
που προχωρούν στους δρόμους.

Κάθε φορά που ψέλναμε "Ειρήνη ημίν" 
κυοφορούσαμε κι έναν καινούργιο θάνατο
κι ο πόλεμος χρειάζεται τους ζωντανούς.

Είθε τα παιδιά μας να μάθουνε να πολεμούν 
για να παλεύουνε το θάνατο.

Είθε ο πόλεμος να αναστήσει 
τους νεκρούς της πολιτείας μας.

29/3

Αντίλαλοι στα βράχια (απόσπασμα)

Πριν ξεκινήσεις την κάθε μάχη σου με το θάνατο, σε χαιρετούν και σου φωνάζουν από τον απέναντι βράχο ο Σουν Τζού, ο Γιαμαμότο Τσουνετόμο, ο Φρειδερίκος Νίτσε, ο Κάρλ φον Κλαούζεβιτς κι ο Νίκος Καζαντζάκης...

Ανιλίνη [Οι στίχοι είναι σφαίρες]

Κάποτε έγραφες ποιήματα
κι ούτε θυμάσαι που τα έκρυψες.

Μα οι στίχοι είναι σφαίρες...
τις ξεχνάς όταν γυρίσεις στη ρουτίνα
της ειρήνης,

ξεδιπλώνεις κάποιο ρούχο 
και ξεφεύγουν στο πάτωμα,

θέλεις να κοιτάξεις στην καρδιά σου
κι απροσδόκητα καρφώνονται στα μάτια σου,

τις νύχτες πυρώνουν μέσα στα όνειρά σου, 
κι όταν δακρύζεις, οπλίζει μέσα σου
το ποίημα ετοιμοπόλεμο.



© Θοδωρής Βοριάς

Οκτώβριος 2019

Δημοσιεύτηκε στο Καλλιτεχνικό Ημερολόγιο 2020 - τοβιβλίο.net


Θοδωρής Βοριάς - "Αντίλαλοι στα βράχια" - Ιδιωτική έκδοση - 2020





Οι «Αντίλαλοι» αποτελούν ένα βιβλίο αφορισμών που αποτυπώθηκαν σε μια απόπειρα συνδυασμού στοχασμού και ποίησης. Αυτοί οι λόγοι μάχης –που δημοσιεύτηκαν σταδιακά στο ιστολόγιο σε εβδομαδιαίες αναρτήσεις κατά τη διάρκεια του 2019- δεν είναι διαταγές στρατηγού προς στρατιώτη αλλά παραινέσεις ίσως κάποιου δαίμονα του πολέμου, ίσως και της συνείδησης, προς τον μαχητή κάθε εποχής και κάθε περίστασης, για την επιβίωσή του απέναντι στον πολυεπίπεδο θάνατο (ψυχικό, πνευματικό και σωματικό).
Το βιβλίο αποτελείται από δύο μέρη: [α']  Ο εσωτερικός πόλεμος, ο αιώνιος... και [β'] Ο έξω πόλεμος, της διαμόρφωσης...
Η παρουσία σημαντικών στοχαστών στην αρχή του βιβλίου, που εμφανίζονται να ενθαρρύνουν τον πολεμιστή από τα απέναντι βράχια, είναι οι αντίλαλοι των στοχασμών τους στις λέξεις αυτού του βιβλίου:
«Πριν ξεκινήσεις την κάθε μάχη σου με το θάνατο, σε χαιρετούν και σου φωνάζουν από τον απέναντι βράχο ο Σουν Τζού, ο Γιαμαμότο Τσουνετόμο, ο Φρειδερίκος Νίτσε, ο Κάρλ φον Κλαούζεβιτς κι ο Νίκος Καζαντζάκης...»

Για να λάβετε δωρεάν τo βιβλίο, σε ψηφιακή μορφή, στείλτε μήνυμα και ζητήστε το στη δ/νση: thodorisvorias@gmail.com.

Ανιλίνη - [Σχόλια σε φωτογραφία]


Με την πλάτη στο δέντρο...
βρήκα σημείο ζωής κι ακούμπησα.
Η υπόλοιπη φωτογραφία
παρκαρισμένα αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες.

Ίσα που χωράω στο σοκάκι,
άνθρωπος μονάχος και μηχανήματα·
τσιμέντο κι άσφαλτος τα όνειρα, στοιχειώνουν.

Προσπαθώ να σε κοιτάξω σαστισμένος
όπως κοιτάζει το άπειρο ο φυλακισμένος
από το παραθυράκι του κελιού του.

Δε φυσάει αέρας, έχει λιακάδα,
πέφτει και μια σκιά πολυκατοικιών αρρωστημένη
όπως όλων των πόλεων οι σκιές.

Με καταπίνει αργά ο αστικός ιστός
και το παραθυράκι του κελιού θα μου το κλείσουν
κι η σαστισμάρα,
σκόνη θα γίνει στις λαμαρίνες των αυτοκινήτων.



Απρίλιος 2019

Θοδωρής Βοριάς - "Στιγμές από το ρεπερτόριο του θανάτου" - Ιδιωτική έκδοση - 2018



Οι «Στιγμές από το ρεπερτόριο του θανάτου» είναι  η 5η μου ποιητική συλλογή. Εκεί βρίσκονται κάποιοι από τους θανάτους που συνθέτουν τη ζωή μας. Αυτοί οι θάνατοι, οι «καθημερινοί», οι πιο επώδυνοι, συνθέτουν το ρεπερτόριο που τελειώνει με τον φυσικό μας θάνατο. Είτε αναγκαστικά είτε από επιλογή μας γράφουμε κάθε τόσο τον επίλογο σε κομμάτια της ζωής μας. Τέτοια κομμάτια της ζωής έγιναν ανιλίνες και χαϊκού στις 16 σελίδες του βιβλίου που κυκλοφόρησε ελεύθερα στο διαδίκτυο τον Σεπτέμβριο του 2018.

 Θοδωρής Βοριάς 

Το βιβλίο διατίθεται ελεύθερα, σε ψηφιακή μορφή από τις δ/νσεις:

https://www.ebooks4greeks.gr/stigmes-apo-to-repertorio-tou-thanatou

https://www.openbook.gr/stigmes-apo-to-repertorio-tou-thanatou/


Θοδωρής Βοριάς
ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
Ιδιωτική έκδοση

Θεσσαλονίκη
Σεπτέμβριος 2018
ISBN: 978-618-83940-0-1



Σχόλια για το βιβλίο:

Από την Σοφία Στρέζου στην ιστοσελίδα της:  
http://anagnoseispoiiton.blogspot.com/2018/11/blog-post.html


Poesie di Thodoris Vorias (tradotte in italiano: Helene Paraskeva)

PEGASO GRECO / F.U.I.S. - 2018 
Poesie di Thodoris Vorias (tradotte in italiano Helene Paraskeva)

Ιταλική μετάφραση ποιήματος από την Ελένη Παρασκευά.
Δημοσιεύθηκε στην ιταλική ποιητική ανθολογία 40 Ελλήνων ποιητών PEGASO GRECO, εκδόσεις F.U.I.S. - Ρώμη, 2018.


Mani
(Χέρια)

Senza cura e impegno,
dove sono appoggiate le mie mani
altre mani ancora sono cresciute.

Le vedo, germogliano e fioriscono in primavera
sugli alberi dove mi arrampicavo.

Le tocco, immobili e arrugginite
con la vecchia vernice scolorita
sui cancelli che chiudevano i cortili di case vecchie.

Senz’ altro stanno riscaldando
ogni corpo che ho palpato,
con peccati indelebili sulle punte delle dita.

Le estati, immerse nella salsedine
mi trascinano nel fondale.

Ogni giorno stringo maniglie
senza ostentazione e formalità.

Ci sono anche le altre, le invisibili.
Mani di cera sciolte nei candelabri,
cresciute nelle ombre senz’ anima,
sulle statue incoronate e sulle bandiere,
che di notte col vento spazzano
le foglie appassite per terra.

Quelle mani,
inchiostro e matita,
stampati nel cuore,
solo in poesia le ritrovo.

Poesie di Theodoros Vorias (tradotte in italiano: Crescenzio Sangiglio)

POESIA NEOGRECA /  Fermenti -  2018

Poesie di Theodoros Vorias (tradotte in italiano Crescenzio Sangiglio) 


Ιταλική μετάφραση ποιημάτων από τον Crescenzio Sangiglio.

Δημοσιεύθηκαν στην ιταλική ποιητική ανθολογία  POESIA NEOGRECA εκδόσεις Fermenti -  2018.


1.
Ed ora sei cambiato
(Και τώρα άλλαξες)

Occhi e mani sparsi in piazza
indicano un impensabile nascondiglio,
in un negozio, un apparecchio televisivo.
Lì dentro una folla di cervelli dorme nel torpore,
pigiata sulla mensola.

Nello schermo voci 
òrdinano: 
“Cambia, cambia, cambia…
taci, taci, taci…
ascolta, ascolta, ascolta…”
Non sono voci maschili,
non sono femminili,
sono... sono... cosa sono questi?
Non si distinguono le loro figure.

“Appoggia il telecomando sulla testa,
premi il tasto l,
poi t
àppati le orecchie, 
apri la bocca,
abbassa gli occhi,
ed ora sei cambiato…
ascolta, taci!”

Chiaf!!! Interruzione…
dove vai, sta’ fermo!



2.
La luna cambia
(Το φεγγάρι αλλάζει)

Ci sono delle sere che la luna si sfilaccia,
riempie la campagna di argentea piallatura
il vento mattatore.

Piccolo volatile gettato per terra
l’ultimo baleno,
l’ultima speranza.
Appassito l’ albero,
morto l’ amico,
bruciato lo stendardo…
pezzo a pezzo ti sparpagli, patria.

Ci sono delle sere che la luna si discioglie,
goccia a goccia inumidisce la citt
à
inumidisce i nostri occhi.
Arrugginiscono gli idoli,
in un vecchio fucile
arrugginiscono anche le idee.
Sbiadita l’ affissione,
le strade silenziose,
la folla addormentata…
si addice alle anime il “lascia perdere, amico”.

Ci sono delle sere che la luna si suicida,
gocce di sangue rovinano il nostro sonno
rovinano i nostri sogni.
Solo le rose e i papaveri
si colmano di vita
alla morte della luna.



3.
Anche i muri affondano
(Κι οι τοίχοι βουλιάζουν)

Sono anche i muri che affondano.
Se li guardi con insistenza
ti rivelano ci
ò che
sta scritto sopra,

la vecchia ocra si sbriciola e cade
come una febbre gialla,
i nostri sguardi li hanno devastati
a lungo andare.

Chi ce la fa a rimaner tranquillo
in questa citt
à 
puo sentire le voci
e gli slogan
che ogni giorno vanno in giro
e la note tornano
a intanarsi
dietro agl’ intonaci sbriciolati.



4.
Adesso che s’ è asciugata
(Τώρα που στέγνωσε)

Adesso che s’ è asciugata,
era sangue e lacrime,
stanno bruciando nelle piazze
la nostra bandiera
e le ceneri nell’ aria
t’ hanno sporcato il costoso vestito.



5.
Stasera fabbrica una patria
(Απόψε φτιάξε μια πατρίδα)

Stasera cadono tutte le stele,
cadono i castelli e la bandiere.
Stasera raccogli quell che c’ è da raccogliere


i ricordi
che storia stilleranno.

Ch
ìnati e ruba un po’ di colore, 
chìnati e ruba un po’ di terra, 
mischiali a piene mani e fabbrica una patria

come una favola
per incantare i nostri figli.



6.
Aniline XIII
(Ανιλίνες [ιγ΄] - Η νύχτα δεν παρηγοριέται)

La notte non si consola
con le pallide luci della città,
vuole il proprio tìaso nelle strade:
cassonetti d’ immondizia in fiamme,
bombe Mol
òtov 
ed esplosioni di lacrimogeni
sono la guarigione
dalla sua inesorabile tenebra.



7.
Cerchio rosso
(Κόκκινος κύκλος)

È come vederti,
sul muro tracci un cerchio rosso.

L’ ocra si distacca,
si spandono i colori
che gl’ inquiline con gli anni avevano steso.

Fuori dal cerchio cola
la glutolina della vecchia affissione
e tutto lo sperma che generava idee.

Cerchi di capire
cosa gli hai fatto al muro,

la storia di continuo si riversa 

sul marciapiede,                                         
sull’ asfalto. 

Το ρεπερτόριο του θανάτου


Κάθε εποχή ο θάνατος
έχει το δικό του ρεπερτόριο.
                                 
Είναι κι οι φιλόμουσοι,
που ξεχωρίζουν
τη μουσική της κάθε σφαίρας.
Που ξεχωρίζουν το μοναδικό εμβατήριο
του δικού τους θανάτου
μέσα από τις χιλιάδες πιστές
στο στόχο τους βολίδες.

Είναι κι οι άλλοι που αναστενάζουν,
ανασφαλείς για τη ζωή τους,
εξαρτημένοι από τις δειλές,
τις άστοχες σφαίρες,
εκείνες που προτίμησαν
να εξοστρακιστούν
πάνω στο άψυχο μπετόν,
εκείνες τις παράφωνες
σφαίρες του οίκτου.


Απρίλιος 2009


Ποιητική συλλογή 
Στιγμές από το ρεπερτόριο του θανάτου
Ιδιωτική έκδοση - 2018

Το ποίημα μεταφρασμένο στην αγγλική γλώσσα από την Μαρία Ανδρεαδέλλη.